யாழ்நிலவன்

தமிழன்னை இட்ட அமுதுண்டு நாமிங்கு அழுகின்றபோதும், கரம் தன்னைக் காப்பிட்டு அடைக்கின்றபோதும், எம் இனமானம் காக்கவென்று போராடும் களமும் எம்மை தமிழை வாழவை என்றே வாய்கள் உரைக்கின்றன...